افك در قرآن
اندک تعمقی در قرآن
در سال ششم هجري وقتي كه به پيامبر –صلي الله عليه وآله وسلم-
خبر رسيد كه قبيله بني مصطلق به قصد غارت نمودن و حمله بر
مسلمانان جمع شده و متحد گرديده اند. و آن حضرت –صلي الله عليه
وآله وسلم- به خاطر ريشه كني فتنه به وجود آمده عزم جهاد كردند
طبق عادت، بين ازواج مطهرات قرعه كشي كردند تا يكي از آنها را با
خود ببرند و پس از قرعه كشي نام حضرت عايشه رضي الله عنها در
آمد و ايشان همراه پيامبر –صلي الله عليه وآله وسلم- خارج شدند.
در بازگشت به مدينه كاروان پيامبر –صلي الله عليه وآله وسلم- در
جايي منزل گرفت حضرت عايشه رضی الله عنها در اين اثنا براي رفع
حاجت از قافله جدا شد, آمدن ايشان به دليل گم شدن گلوبند و تلاش
براي يافتن آن مدتي طول كشيد و در اين فاصله كاروانيان كه از غيبت
ايشان اطلاعي نداشتند به راه خود ادامه دادند. ايشان پس از بازگشت
به محل كاروان وقتي ديد خبري از كاروان نيست از آنجا كه مي
دانست حتما دنبال ايشان خواهند آمد در محل دراز كشيده و چادر را
بر روي خود كشيد.
پيامبر –صلي الله عليه وآله وسلم- هميشه يك نفر در عقب كاروان
مامور مي كرد تا اگر چيزي باقي مانده آن را بياورد و صحابي كه
مامور شده بود صفوان بن معطل سلمي بود و وقتي از دور به محل
كاروان نزديك شد متوجه وجود فردي شد و با إنا لله و إنا إليه راجعون
شتر را در نزديكي ايشان خواباند و بدون هيچ گفتگويي ايشان را
سوار شتركرد و مهار شتر را گرفته و قافله را دنبال كردند و به قافله رسيدند.
دشمن از حادثه اتفاق افتاده سوء استفاده كرده و فتنه و حادثه اي
معروف به افك را بوجود آوردند اين تهمت بيجا از طرف منافقين
صورت گرفت كه به ام المؤمنين (العياذ بالله) نسبت عمل بد بستند. در
اين امتحان الهي جامعه اسلامي, مسلمانان بجز سه نفر مسلمان سر
بلند بيرون آمده و حتي حاضر به لب گشودن درباره آن نبودند و
منتظر كلام خدا و رسول او ماندند كه نازل شدن براءت حضرت
عايشه رضي الله عنها بيش از يك ماه به طول انجاميد كه دوران
بسيار حزن انگيز و پر اضطرابي بر جامعه اسلامي سپري شد.
بعد از سپري شدن بيش از يك ماه آيات براءت نازل شد و پاكي حضرت عايشه رضی الله عنهاا در سوره نور طي آيات 11 تا 26 نازل گرديد.
افرادي چون نوه هاي عبدالله ابن ابي رئيس منافقين و بوجود آورنده
اين قضيه تا به امروز هم با قلبي نجس و زباني ناپاك آن عفيفه طاهره
را مورد تهمت قرار مي دهند ..
بنام خداوند
﴿إِنَّ الَّذِينَ جَاءُوا بِالْإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ لاَ تَحْسَبُوهُ شَرًّا لَكُمْ بَلْ
هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ مَا اكْتَسَبَ مِنْ الْإِثْمِ وَالَّذِي تَوَلَّى
كِبْرَهُ مِنْهُمْ لَهُ عَذَابٌ عَظِيمٌ (11) لَوْلاً إِذْ سَمِعْتُمُوهُ ظَنَّ
الْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بِأَنفُسِهِمْ خَيْرًا وَقَالُوا هَذَا إِفْكٌ مُبِينٌ
(12) لَوْلاَ جَاءُوا عَلَيْهِ بِأَرْبَعَةِ شُهَدَاءَ فَإِذْ لَمْ يَأْتُوا بِالشُّهَدَاءِ
فَأُوْلَئِكَ عِنْدَ اللَّهِ هُمْ الْكَاذِبُونَ (13) وَلَوْلاَ فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ
وَرَحْمَتُهُ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ لَمَسَّكُمْ فِي مَا أَفَضْتُمْ فِيهِ عَذَابٌ
عَظِيمٌ (14) إِذْ تَلَقَّوْنَهُ بِأَلْسِنَتِكُمْ وَتَقُولُونَ بِأَفْوَاهِكُمْ مَا لَيْسَ
لَكُمْ بِهِ عِلْمٌ وَتَحْسَبُونَهُ هَيِّنًا وَهُوَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِيمٌ (15) وَلَوْلاَ إِذْ
سَمِعْتُمُوهُ قُلْتُمْ مَا يَكُونُ لَنَا أَنْ نَتَكَلَّمَ بِهَذَا سُبْحَانَكَ هَذَا بُهْتَانٌ
عَظِيمٌ (16) يَعِظُكُمْ اللَّهُ أَنْ تَعُودُوا لِمِثْلِهِ أَبَدًا إِنْ كُنتُمْ مُؤْمِنِينَ
(17) وَيُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمْ الْآيَاتِ وَاللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ (18) إِنَّ الَّذِينَ
يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفَاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ فِي
الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنْتُمْ لاَ تَعْلَمُونَ (19) وَلَوْلاَ فَضْلُ
اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ وَأَنَّ اللَّهَ رَءُوفٌ رَحِيمٌ (20) يَاأَيُّهَا الَّذِينَ
آمَنُوا لاَ تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ وَمَنْ يَتَّبِعْ خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ
فَإِنَّهُ يَأْمُرُ بِالْفَحْشَاءِ وَالْمُنْكَرِ وَلَوْلاَ فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ مَا
زَكَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ أَبَدًا وَلَكِنَّ اللَّهَ يُزَكِّي مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ سَمِيعٌ
عَلِيمٌ (21) وَلاَ يَأْتَلِ أُوْلُوا الْفَضْلِ مِنْكُمْ وَالسَّعَةِ أَنْ يُؤْتُوا أُوْلِي
الْقُرْبَى وَالْمَسَاكِينَ وَالْمُهَاجِرِينَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلْيَعْفُوا
وَلْيَصْفَحُوا أَلاَ تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ (22)
إِنَّ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَنَاتِ الْغَافِلاَتِ الْمُؤْمِنَاتِ لُعِنُوا فِي
الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ (23) يَوْمَ تَشْهَدُ عَلَيْهِمْ
أَلْسِنَتُهُمْ وَأَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُمْ بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (24) يَوْمَئِذٍ
يُوَفِّيهِمْ اللَّهُ دِينَهُمْ الْحَقَّ وَيَعْلَمُونَ أَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ الْمُبِينُ
(25) الْخَبِيثَاتُ لِلْخَبِيثِينَ وَالْخَبِيثُونَ لِلْخَبِيثَاتِ وَالطَّيِّبَاتُ
لِلطَّيِّبِينَ وَالطَّيِّبُونَ لِلطَّيِّبَاتِ أُوْلَئِكَ مُبَرَّءُونَ مِمَّا يَقُولُونَ لَهُمْ
مَغْفِرَةٌ وَرِزْقٌ كَرِيمٌ﴾. (النور26).
همانا كساني كه تهمت مطرح كرده اند گروهي از شما بودند گمان نكنيد
اين مـاجرا براي شما بد است بلكه براي شما خير است و براي هر
كس كه از آنها (منافقين) به ميزان گناهي كه مرتكب شده اند عذاب و
براي كسي كه بخش عظيم آن گناه را مرتكب شده عذاب بسيار بزرگي
در پيش است 11 چرا مؤمنان زن و مرد وقتي از منافقان چنين بهتان
و دروغ بزرگي را شنيدند به هم ظن نيكو نبردند و نگفتند اين دروغ
آشكاري است 12 چرا چهار شاهد براي آن نياوردند اكنون كه چنين
گواهاني را نياوردند آنها در پيشگاه خداوند دروغگو هستند 13 و اگر
فضل و رحمت الهي در دنيا و آخرت نصيب شما نمي شد بخاطر اين
گناهي كه مرتكب شده ايد عذاب سختي به شما مي رسيد؟ بخاطر
بياوريد زماني را كه به استقبال اين دروغ بزرگ رفتيد و اين شايعه را
از زبان يكديگر مي گرفتيد و با دهان خود سخني مي گفتيد كه به آن
يقين نداشتيد و گمان مي كرديد كه اين مسئله كوچكي است در حالي
كه نزد خدا بسيار بزرگ است 13 چرا هنگامي كه آن را شنيديد
نگفتيد براي ما جايز نيست كه به اين تهمت تكلم كنيم و نگفتيد خداوندا
تو منزهي اين بهتان بزرگي است 16. خداوند شما را اندرز مي دهد
كه هرگز چنين كاري را تكرار نكنيد اگر ايمان داريد؟ 17 خداوند متعال
آيات خود را براي شما بيان مي كند و خداوند عليم و حكيم است 18
كساني كه دوست دارند كه زشتيها در ميان مردم با ايمان شيوع پيدا
كند عذاب دردناكي براي آنها در آخرت است و خداوند مي داند و شما
نمي دانيد 19 اگر فضل و رحمت الهي شامل حال شما نمي شد به
مجازات سختي گرفتار مي شديد و خداوند مهربان و رحيم است 20
اي كساني كه ايمان آورده ايد از گامهاي شيطان پيروي نكنيد هر كس
قدم جاي قدمهاي شيطان بگذارد (گمراهش مي سازد) چرا كه او به
زشتيها و بديها امر مي كند و اگر فضل و رحمت الهي شامل حال شما
نمي شد احدي از شما پاك نمي شد ولي خداوند هركه را بخواهد تزكيه
مي كند چرا كه خداوند شنوا و و داناست 21 آنها كه داراي برتري
مالي و وسعت زندگي هستند نبايد سوگند ياد كنند كه از انفاق نسبت به
نزديكان و مستمندان و مهاجران در راه خدا دريغ می نمايند آنها بايد
عفو كنند و صرف نظر نمايند آيا دوست نمي داريد كه خداوند شما را
ببخشد زيرا كه خداوند غفور و رحيم است 22 كساني كه زنان پاكدامن
و بي خبر (از هر گونه آلودگي) و با ايمان را متهم مي سازند در دنيا
و آخرت از رحمت الهي به دورند و عذاب بزرگي در انتظار آنهاست
23 در آن روز كه زبانها و دستها و پاهايشان بر عليه آنها و بر
اعمالي كه مرتكب شده اند گواهي مي دهند، 24 در آن روز خداوند
جزاي واقعي آنها را بي كم و كاست مي دهد و مي دانند كه خداوند
حق و مبين است. 25 زنان ناپاك و خبيث از آن مردان خبيث و
ناپاك هستند و مردان ناپاك نيز متعلق به زنان ناپاك و زنان پاك و
طيبه از آن مردان پاك و مردان پاك براي زنان پاك و اينان از
نسبتهاي ناروايي كه به آنها داده مي شود مبرا هستند و براي آنها
آمرزش الهي و روزي پر ارزش است 26.
